Płockie Drogowskazy


W Wydawnictwie Książnicy Płockiej ukazała się kolejna fascynująca książka. I nie jest to pochwała pro domo sua,  ale rzetelna, taką mam nadzieję, opinia na temat książki Urszuli Ambroziak-Bereszczyńskiej i Ewy Magierskiej Płockie Drogowskazy.

Tytuł nie jest przypadkowy. Wskazuje na kierunek, w którym podążają bohaterowie. Dwudziestu  rozmówców, dwadzieścia pięknych historii życia. Są wśród nich dziennikarze, lekarze, pisarze, muzycy, a i to nie koniec. Każda jest związana z Płockiem, bo właśnie  w naszym mieście osiedli bohaterowie, nawet jeśli urodzili się gdzie indziej. Ludzie prawi, mądrzy, zasłużeni dla małej ojczyzny. W różnym okresie życia – wtedy, kiedy jeszcze kipi dojrzałość i wtedy, kiedy bardziej czas sprzyja refleksjom u schyłku drogi. Autorki promowały uczciwość, kreatywność, oryginalność.

Zapewne niełatwo było paniom przekonać swoich interlokutorów do rozmów. Tym bardziej warto podkreślić, że wykonały tytaniczną pracę. Samo przygotowanie pytań wymagało porządnego researchu.  Są bogate w fakty i ułatwiają rozmówcom otwieranie zakładek pamięci. Książka miejscami wciąga jak kryminał. Im ciekawszy życiorys, tym bardziej zajmująca rozmowa. To prosta zależność, ale w publikacji każdy ma do powiedzenia coś interesującego.

Czytelnik ma niepowtarzalną okazję zetknąć się z refleksją drugiej osoby, która wyrastała w tym samym miejscu na ziemi. Odwiedza te same ulice, sklepy, przychodnie, cmentarze.  Można zapytać, jak bardzo Płock wpłynął na rzeczywistość rozmówcy, ale można też odwrócić pytanie - jak bardzo rozmówca wpłynął na rzeczywistość Płocka. To zetknięcie światów jest tym, co w książce intryguje najbardziej i przynosi czytelnikowi najwięcej radości.

Jeden fakt nieustannie mnie wzrusza. Odpowiedź na pytanie o ulubione miejsca w Płocku. Nietrudno się domyślić, że myśli rozmówców wędrują w stronę Tumskiego Wzgórza.

We wstępie Urszula Ambroziak-Bereszczyńska napisała: „Prezentowane wydawnictwo jest próbą odpowiedzi na trendy współczesności. Żyjemy w czasach królowania egoizmu. W zalewie skrzeczącej pospolitości deprecjonuje się poziom człowieczeństwa. Czy jesteśmy w stanie dać temu odpór?”

Płockie drogowskazy to: Romana Kuffel, Beata Jaszczak, Paweł Wójcik, Lena Szatkowska, Anna Stogowska, Paweł Mieszkowicz, ks. Tadeusz Łebkowski, Leszek Skierski, Mariola Lewandowska, Robert Majewski, Jerzy Skarżyński, Ryszard Wolbach i Barbara Szafraniec, Jarosław Wanecki, Wojciech Łęcki, Czesław Hajduk, Cezary Obczyński, Anna Kozera i Witold Kozera, Adam Łukawski, Jan Milner, Jan Waćkowski.

Milena

Urszula Ambroziak-Bereszczyńska, Ewa Magierska, Płockie Drogowskazy, red. Joanna Banasiak, Płock 2026


 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Gdzie jest ta ulica, gdzie jest ten dom?

Obraz
Dawno, dawno temu, kiedy nie było jeszcze ulicy Kościuszki, pracownicy zatrudnieni w głównym budynku Książnicy Płockiej pracowaliby… na peryferiach? Umówmy się, że obecny układ urbanistyczny ścisłego centrum Płocka jest efektem regulacji pruskiej z pocz. XIX w. Większość ulic (Tumska, Stary Rynek, Sienkiewicza, Kolegialna, Bielska) pojawia się dopiero na planie miasta z 1803 r., wykonanym przez budowniczego pruskiego Schmida. I nikt tego nie zmieni. Natomiast książka Gryszpanowicza znakomicie pokazuje, co – na przestrzeni dziejów - mogą zrobić ludzie mając do dyspozycji  władzę,  śrubokręt i nieme tabliczki gotowe na każdą nazwę. Nie, nawet nie muszą mieć wiedzy toponomastycznej, o rozsądku nie wspominając.  Najłatwiej zmieniać ulice i pomniki. Nowe osiedla nie dorobiły się swojej historii, choć już są spory, na przykład o rondo na Podolszycach Południe. Rada Osiedla chciała nazwać je Rondem Uśmiechu, zostało jednak Rondem Żołnierzy Wyklętych. Natomiast warto prz...
Czytaj więcej

W krainie Proroka

Obraz
Radosław Lewandowski zamknął wydaną niedawną książką swoją tetralogię o wikingach. Jego bohaterowie zakończyli swoją odyseję na żyznej Sycylii. Drużyna wojów pod wodzą saekonunga Kolbjørna Krzywe Zęby przemierza kalifat Kordoby i tylko dzięki przebiegłości, godnej samego Lokiego, udaje się im ujść cało z rąk wielkiego wezyra. Główne wątki zostały rozwiązane, zamknęły się ziemskie losy Erika Erykssona – młodego wikinga, który wraz z oddziałem najemników trafił do kraju Maurów oraz Oddiego – syna renegata Asgota Czerwonej Tarczy.   Przy okazji stoczono wiele bitew, przelano wiele krwi, a do Walhalli trafiło wiele dzielnych wojowników. Tyleż samo świętować będzie w krainie Allaha, a i do Raju trafią niektórzy. Jednych i drugich nazywa Lewandowski wyznawcami Jednoboga. Wikingowie nie pojmują monoteistycznych religii, ale dopóki ich strażnicy płacą złotem, dopóty są dla wojów z północy dobrymi partnerami. Tym razem książka Lewandowskiego jest typową przygodówką, jeśli dokładni...
Czytaj więcej

Szanujmy wspomnienia

Obraz
Na naszych oczach dzieje się coś niezwykłego. Płocczanie spotykają się, aby porozmawiać o najprostszych sprawach. Dzieciństwie, młodości, pierwszych fascynacjach szkolnych, bułkach, jakie kupowali w sklepie u Pelasi (w miejscu obecnego Klubu Rock ‘69). W ogóle dusza dziecka i dojrzewającego człowieka jest jak gąbka, chłonie wrażenia i osadza je w pamięci już na zawsze.   Grupa młodych mieszkańców naszego miasta (z zespołu muzycznego SANTIAGO przy parafii św. Jakuba i nie tylko) zapragnęła sięgnąć po zasoby wspomnień swoich babć i dziadków i innych zacnych seniorów. „W swojej pracy   (jestem lekarzem) często rozmawiam ze starszymi ludźmi. W rozmowach tych niejednokrotnie przebija się poczucie osamotnienia, bycia niepotrzebnym w pędzącym do przodu świecie”, pisze koordynatorka projektu Ewa Magierska. Bohaterowie najnowszego wydawnictwa Książnicy Płockiej urodzili się zwykle w latach 20., 30., 40. ubiegłego wieku. Z tej racji mogą dzielić się swoim życiowym doświadczeniem ...
Czytaj więcej