Daltonista

 


Strzelaniny, najemnicy, rynek leków – w kryminale Leona Durki fajerwerków nie brakuje. Płocki autor pisze powieść raczej kosmopolityczną, rodzinnych stron w niej niewiele. Może tyle, że warszawski komisarz Wiktor Trak pochodzi z Płocka i jak większość mieszkańców idzie się wyluzować na Tumskie Wzgórze.

No i mamy jeszcze szpital psychiatryczny w Gostyninie, gdzie przeprowadzane są upiorne doświadczenia na ludziach.

Akcja mogłaby dziać się w każdym miejscu na ziemi. Nigdzie nie brakuje dobra i zła. Więcej jest zła, to wiadome przy regule wspomnianego gatunku książkowego.  Ale czasami świat nie ma czytelnych barw, tytułowy bohater jest daltonistą, bo oprócz przyrodzonego nieodróżniania kolorów, przestał posługiwać się moralnością.

Książka nie jest uporządkowana w fabule linearnej, kto lubi przeskoki czasu i akcji będzie się czuł jak u siebie. Nie ma opisów przyrody, z czego autor żartuje z tekście, właściwie książka bardziej przypomina scenariusz filmowy. Czytelni są bohaterowie, chociaż raczej nie można ich lubić. Po kolei, zgorzkniały komisarz Wiktor Trak z niezbyt mądrym, za to łakomym partnerem. Ludzkich rysów dodaje Trakowi wątek erotyczny, dochodzi  też szef firmy Farmlek, raczej podejrzany typ. Jeszcze jest chirurg plastyczny - wysoko funkcjonujący alkoholik. Pacjenci psychiatryka, wśród nich Wilk Morski (bardzo ciekawe portrety i kto wie, czy nie najlepsze części całej książki), stary, ale jary pan doktor. No i jest on – daltonista – człowiek poza dobrem i złem. Postać w typie Leona Zawodowca, nawet imię się zgadza.

Na stronach książki znajdziemy trzy ważne kobiety. Małgorzata, Anna i Judyta, kochanka, żona i partnerka żony. Kto boi się, że to zbyt zawiłe, powinien sięgnąć po książkę. Nie będzie to stracony czas, szczególnie dla miłośników literatury sensacyjnej. Esencją, która wzbudza pożądanie na kartach książki  jest nowoczesny specyfik na najgorzej brzmiące choroby neurologiczne, a przy okazji na witalność.   

Leon Durka to literacki pseudonim Płocczanina, dr. Zbigniewa Łagodzińskiego, który na co dzień zajmuje się psychologią biznesu. Jest autorem, opracowań dotyczących organizacji pracy oraz projektów z zakresu biotechnologii. Wolne chwile poświęca swojej pasji – pisaniu.

Więcej na blogu autora:

www.leondurka.pl

Leon Durka, Daltonista, Warszawa 2019.

Milena


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Tadeusz Zaremba

Obraz
  Tadeusza Zaremby zabrakło wśród nas w 2013 roku. Odleciał jak mewa, ślizgając się po morzu. Jako marynista lubił takie porównania. Od 1 lutego do 1 kwietnia 2024 roku miał wystawę monograficzną w Muzeum Mazowieckim w Płocku, w tym samym, które tworzył i ukochał. Wspomnianej wystawie prac pana Tadeusza towarzyszył obszerny katalog, w którym znajdują się teksty, m.in. syna i wnuka nieżyjącego dyrektora Muzeum Mazowieckiego – Szymona i Macieja Zarembów. Ten pierwszy dokonał bogatej kwerendy i przedstawił imponującą listę dokonań ojca, ze skromnym zaznaczeniem, że coś mógł pominąć. Tadeusz Zaremba wyrastał w artystycznym świecie, dzięki ojcu pianiście był stałym uczestnikiem projekcji filmowych w Garnizonowym Domu Żołnierza w Toruniu, ale też zapalonym lekkoatletą i aktorem w licealnym teatrze. Nie każdy wie, że późniejszy dyrektor płockiego MM bezskutecznie zdawał egzamin wstępny do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Ostatecznie trafił na Wydział Szt...
Czytaj więcej

Teatr w Płocku

Obraz
  Kiedy w nowoczesnym budynku na płockiej scenie aktorzy zagrali wreszcie   sztukę Wojciecha Bogusławskiego „Cud mniemany czyli >>Krakowiacy i Górale<<” w reż. Jana Skotnickiego, Płock odetchnął. 12 stycznia 1975 roku miasto powitało prawdziwy teatr i wróciło tym samym do tradycji Rajmunda Rembielińskiego z początku wieku XX. Barbara Konarska-Pabiniak, autorka nowej opowieści o płockim teatrze w latach 1975-2025, wspomina, że tej instytucji kultury   nie byłoby zapewne bez ówczesnego prezydenta miasta Henryka Rybaka. „To on wspólnie z Franciszkiem Dorobkiem, działaczem na niwie kultury, rozpoczął starania u władz wojewódzkich w Warszawie o powołanie placówki teatralnej”, pisze Konarska-Pabiniak. Pierwszym dyrektorem płockiego teatru był Jak Skotnicki (1974/1975-1980/1981): „Nie zadowalam się teatrem jako sztuką samą w sobie. Taki teatr mnie nie interesuje”. Przedstawienie „Krakowiacy i Górale” odniosło duży sukces frekwencyjny. Łącznie sztukę tę grano 40 r...
Czytaj więcej

Zawsze wśród ludzi

Obraz
  „Zbyt szybko ucieka mi czas. Dlatego zadbałam o własną przestrzeń i kolejną szansę. Chwytam się poręczy nadziei i dołączam do pozostałych. (…) Moje istnienie szanuję i nie chcę marnować sił na siedzenie przed telewizorem.” To wyznanie z autobiografii poetki i liszynianki z urodzenia, Anny Włochowskiej. Dotychczas ukazało się 11 książek jej autorstwa, w większości tomików poetyckich i 5 tomów wierszy dla dzieci. Wspomnienia są zapisem jej 70-letniego życia. Bardzo sensualna to proza. Autorka wychowała się na wsi w licznej rodzinie, ale to ona z mężem odziedziczyła gospodarstwo. Co prawda, jak pisze, nie miała woreczka z cukrem   do ssania tylko normalny smoczek i wózek dziecięcy z szybkami ani nie chodziła pasać bydła na miedzy, ale nie było to dla niej nic nadzwyczajnego. Podobnie jak tzw. odrobek, kiedy jedni gospodarze pomagali drugim, ale potem ci ostatni musieli świadczyć pracę na rzecz tych pierwszych. Dopiero po II wojnie, kiedy rodzina kupiła sobie konia, ...
Czytaj więcej